Вясной 2026 года дзевяць блокаў беларускіх дэмакратычных сіл у эміграцыі змагаліся за Каардынацыйную раду (КР) чацвёртага склікання, прадставіўшы праграмы, якія на першы погляд кажуць амаль адно і тое ж: вызваліць палітвязняў, скончыць з рэжымам, забяспечыць дэмакратычную і незалежную Беларусь, супрацьстаяць залежнасці ад Масквы.
Даследаванне Марыяны Сакаловай ставіць пытанне: ці хаваецца за гэтым агульным слоўнікам адзіная пазіцыя, ці ён маскіруе сапраўды розную палітыку. Спалучаючы фрэйм-аналіз, наратыўны аналіз палітыкі і тэорыю рэпрэзентатыўнай прэтэнзіі, аўтарка рэканструюе дзевяць розных «гісторый», кожная з якіх па-свойму звязвае крызіс, героя, антаганіста, шлях дзеяння і вобраз будучыні, і паказвае, што поле не пазбаўлена структуры, а тонка ідэалагізаванае: праграмы дзеляць агульную дэмакратычную перыферыю, але па-рознаму надаюць значэнне ключавым паняццям. Чатыры восі напружання (рэпрэзентацыя, межы дапушчальнага дзеяння, палітычны час і ўдзел у вызначэнні будучыні) дзеляць поле так, што пазіцыі не дапаўняюць, а выключаюць адна адну; таму дзевяць наратываў немагчыма звесці да некалькіх вялікіх гісторый ці прачытаць як гатовую кааліцыю.
